Á hora de tributar no IRPF polos rendementos de actividades económicas, a gran maioría dos autónomos en España tributa baixo o réxime de estimación directa. Non obstante, este método divídese en dúas modalidades con implicacións contables e fiscais moi distintas: a estimación directa simplificada e a estimación directa normal.
Elixir ou estar encadrado na modalidade axeitada evita sancións da Axencia Tributaria e permite optimizar tanto as deducións como a carga administrativa.
1. O límite de facturación: os 600.000 euros anuais
A fronteira principal entre ambas as modalidades é o volume neto da cifra de negocios:
* Estimación directa simplificada (EDS): Aplícase a autónomos cuxa facturación neta non superase os 600.000 euros no ano natural anterior. É a modalidade por defecto para quen inicia actividade, agás renuncia expresa no modelo 036 ou 037.
* Estimación directa normal (EDN): É obrigatoria cando a facturación supera os 600.000 euros no exercicio previo, ou se o profesional renuncia voluntariamente á modalidade simplificada.
Se superas o limiar de 600.000 euros durante un exercicio, pasarás obrigatoriamente a estimación directa normal a partir do 1 de xaneiro do ano seguinte, debendo permanecer nela polo menos tres anos.
2. Diferenzas contables e libros de rexistro
A carga burocrática varía de forma substancial entre ambos os réximes:
* En simplificada: Os autónomos só deben levar libros de rexistro fiscais (Libro de vendas e ingresos, Libro de compras e gastos, e Libro de bens de investimento). Non se esixe levar unha contabilidade axustada ao Código de Comercio nin ao Plan Xeral Contable.
* En normal: Se se exercen actividades empresariais mercantís, é obrigatorio levar contabilidade completa formalizada segundo o Código de Comercio (Libro Diario, Libro de Inventarios e Contas Anuais). Para actividades profesionais, os libros de rexistro requiridos son similares, pero a xustificación de gastos é máis estrita.
3. Gastos deducibles e de difícil xustificación
Unha das maiores vantaxes da estimación directa simplificada é a porcentaxe deducible en concepto de provisións deducibles e gastos de difícil xustificación. A normativa permite deducir unha porcentaxe do rendemento neto previo (habitualmente o 5 %, cun límite de 2.000 euros anuais).
En cambio, na estimación directa normal non existe esta porcentaxe automática: cada gasto e provisión debe xustificarse documentalmente de maneira individualizada, aplicando as regras amortizatorias xerais do Imposto sobre Sociedades en lugar das táboas simplificadas.
4. O impacto de VeriFactu en ambos os réximes
Independentemente de se tributas en simplificada ou en normal, a xestión da facturación está a vivir unha transformación absoluta. Coa implantación do sistema VeriFactu, os prazos regulatorios están fixados: o límite para sociedades é o 1 de xaneiro de 2027 e o límite obrigatorio para autónomos e micropemes é o 1 de xullo de 2027.
Podes consultar todos os prazos oficiais na nosa guía VeriFactu para autónomos. Xa non é viable traballar con rexistros dispersos. Se o teu negocio medra e precisas importar Excel a VeriFactu, migrar desde ferramentas tradicionais como importar Factusol a VeriFactu, importar Sage 50 ou importar Holded, debes dispoñer dunha solución cunha API VeriFactu áxil ou unha sólida pasarela VeriFactu para software con opcións de integración ERP VeriFactu.
Para xestionar as túas vendas e compras sen complicacións fiscais, Fakturia.es ofrece un software de facturación na nube plenamente adaptado á Lei Antifraude e aos requisitos de VeriFactu, pensado tanto para autónomos en simplificada como en normal.